Zweden met de
Hymer Grand Canyon S Xperience

Vanuit Keulen reden Sergej en Vita met de Grand Canyon S Xperience richting Fehmarn – de perfecte verbinding tussen het dagelijkse leven en de vrijheid van het noorden. Daar namen ze de Scandlines-veerboot naar Rødby in Denemarken. De overtocht duurt ongeveer 45 minuten, kost voor een camper zo'n 130 euro en vaart tot 48 keer per dag. Met het handige combiticket, dat ook de rit over de Öresundbrug naar Zweden omvat, bespaar je niet alleen geld, maar ook de aparte tolheffing bij de brug.

Rond middernacht bereikten de twee de Deense kust. Op de smalle landweggetjes was het stil; de wind droeg de zilte geur van de zee mee. Sergej en Vita vonden een afgelegen plekje aan een stukje kust – alleen het ruisen van de golven en het verre licht van een vuurtoren begeleidden hen de nacht in.

Het was de perfecte start van hun reis: geen drukte, geen planning – alleen zij, de camper en de stilte.

Het doel was ambitieus: Sergej en Vita wilden zo ver naar het noorden rijden als de tijd het toeliet. De herfstkleuren komen en gaan namelijk snel in het hoge noorden – soms duurt de „gouden periode“ maar een paar dagen.

Hoe verder ze reden, hoe stiller het werd. Kilometer na kilometer reden ze door eindeloze bossen, bezaaid met kristalheldere meren waarin de hemel weerspiegeld werd. Vaak reden ze urenlang zonder een andere auto tegen te komen.

In Midden-Zweden ontdekten Sergej en Vita de Enåsen-Gruvan, een meer dat net zo blauw is als de lucht zelf. Het water glinstert op een bijna onnatuurlijk intense manier – een overblijfsel uit de tijd dat hier vroeger mijnen werden geëxploiteerd en ertsen werden gewonnen. Je kunt hier beter niet zwemmen, want het water bevat zware metalen. Toch was het een magische plek.

Ze stonden daar helemaal alleen, omringd door een dicht naaldbos, en toen de avond viel, daalde er een bijna mystieke stilte neer over het meer. Het geknetter van hun kleine kampvuur was het enige geluid in de wijde omtrek.

Weer een dag waarop Sergej en Vita veel tijd in de auto hebben doorgebracht. Maar het doel ligt al binnen handbereik: Abisko. Alleen al de rit ernaartoe was een belevenis – hoe verder ze kwamen, hoe intenser de kleuren werden. Vanaf Kiruna straalden de berken in een rijk geel, gloeiden de moerassen oranje en werd het licht zachter.

Toen ze laat in de middag in Abisko aankwamen, stond de zon laag boven de bergen. Het gouden licht hulde het landschap in een bijna onwerkelijk schijnsel.

Hier maakten ze hun eerste grote wandeling – naar het Rissajaure, een diepblauw bergmeer. Het pad liep door uitgestrekte vlaktes, omzoomd door lage berken waarvan de bladeren ritselden in de wind.

Het voelt toch wel vreemd om meteen aan het begin van de reis naar de verste bestemming te rijden en vanaf daar alleen nog maar terug naar huis te gaan. Sergej en Vita hebben hiervoor gekozen omdat ze de zware en lange stukken dan meteen achter de rug hebben en natuurlijk de betoverende herfstkleuren absoluut niet wilden missen.

Vanaf Abisko gingen ze dus verder naar Nikkaluokta, waar ze een wandeling maakten in de richting van de Kebnekaise, de hoogste berg van Zweden. Ze waren helemaal niet van plan om de top te bereiken – alleen al een wandeling door de herfstige berkenbossen was magisch genoeg.

Op weg naar het zuiden reden Sergej en Vita weer over de Inlandsvägen – dit keer langzamer en bewuster. De dagen die volgden waren precies wat ze van deze reis hadden gehoopt:

Eenzaamheid, kampvuur, natuur.

Hun kampeerplaatsen lagen aan afgelegen meren, in bossen of aan rivieroevers. Vaak troffen ze picknicktafels, vuurplaatsen en zelfs klaargezet brandhout aan – een prachtig Zweeds gebaar.

Na hun bezoek aan Njupeskär deden de twee het wat rustiger aan. De dagen daarna stonden volledig in het teken van eenvoudig reizen – zonder grote bezienswaardigheden, zonder vaste plannen. Ze reden een paar uur naar het zuiden, stopten bij kleine riviertjes in het bos, zochten plekjes waar ze helemaal voor zichzelf konden zijn, en lieten de dagen gewoon op hun beloop.

Na weken in de wildernis bereikten Sergej en Vita uiteindelijk Smögen, een klein vissersdorpje aan de westkust. In de zomer een populaire bestemming, maar in de herfst rustig en bijna melancholisch mooi.

Ze wandelden over de lange houten steigers bij de haven, langs kleurrijke boothuizen, en gingen voor het eerst sinds lange tijd in een restaurant zitten. Verse vis, een glas witte wijn, de zon op hun gezicht – de perfecte afsluiting van een reis die hen op een rustige manier diep had geraakt. De volgende ochtend namen ze de veerboot terug naar Fehmarn – met een gevoel van rust, dankbaarheid en de wetenschap: Zweden heeft hen veranderd.

Vooral de gezellige avonden bij het kampvuur zullen u bijblijven. De kampvuurcultuur in Zweden is uniek – op veel kampeerplaatsen vindt u kant-en-klare vuurplaatsen, vaak zelfs met klaargelegd hout. Het vuur hoort hier gewoon bij, net als het ruisen van het bos of het kabbelen van de meren. Na een lange dag buiten voelde de geur van rook in je haar en kleding niet vies aan, maar juist als vrijheid. Het is die heel eigen geur van avontuur die je het liefst mee naar huis zou nemen.

Voor haar was september de perfecte tijd om naar Zweden te gaan. De dagen zijn nog lang genoeg, de temperaturen zijn mild en de muggen zijn grotendeels verdwenen. Maar bovenal hult de herfst het landschap in een warm, goudkleurig licht, waardoor elke plek er betoverend uitziet. En omdat het seizoen voorbij is, heb je veel van deze plekken helemaal voor jezelf en de natuur.

Zweden heeft Sergej en Vita verrast – niet met spectaculaire momenten, maar met rustige. Met een rustgevende regelmaat en een eenvoud die gelukkig maakt. En misschien is dat precies het soort avontuur waarnaar ze op zoek waren.